Pytania przed instalacją

Dla osób, które chcą uczyć się języka na własnych materiałach i są gotowe wracać do nich przez miesiące lub lata. Wybierasz słowa z książek, napisów, lekcji lub rozmów, a kamishibai tworzy z nimi karty. Program nie zastępuje kursu: nie wybiera za ciebie tematów ani kolejności nauki.

Powtórkami zajmuje się Anki. Jego harmonogram opiera się na powtórkach rozłożonych w czasie: znane karty wracają w coraz większych odstępach, a zapomniane — wcześniej. Liczbę nowych kart i dzienne limity ustawiasz w Anki.

Wierzę, że dzięki nowej generacji agentów AI możemy tworzyć autorskie oprogramowanie równie łatwo, jak kiedyś pisaliśmy blogi: dzielić się swoim doświadczeniem poprzez sposoby działania, które inni mogą łatwo zastosować. Kamishibai to mój sposób na sprawdzenie tej idei. To przede wszystkim narzędzie, którego sam używam codziennie i które rozwijam na podstawie tej praktyki.

Mangaka, czyli twórca mangi, osobiście łączy historię, rysunek i osobowości bohaterów w spójne dzieło. Takie autorskie podejście jest mi bliskie. Stąd wybór języka wizualnego kamishibai: lubię, gdy projekt ma własny punkt widzenia, widoczny zarówno w pomyśle, jak i w wyglądzie.

W podstawowym trybie — listę słów lub wyrażeń, których chcesz się nauczyć. Nie musisz sprowadzać ich do formy słownikowej: kamishibai spróbuje rozpoznać wpisany tekst i zaproponuje znaczenia do wyboru. Dla każdego wybranego znaczenia powstaje osobna karta ze zdaniem.

Jeśli zdanie nie pasuje, możesz opisać, co trzeba zmienić, i uruchomić generowanie ponownie. Jeśli masz już gotowe teksty kart, możesz przekazać je w formacie cards JSON. Więcej o tym w osobnej odpowiedzi poniżej.

Kamishibai przygotowuje materiał: tworzy zdania, objaśnienia, dźwięk i ilustracje, a następnie zbiera je w pliku .apkg — talii, którą można otworzyć w Anki.

Anki organizuje powtórki: pokazuje karty, zapisuje twoje oceny i wyznacza termin następnej powtórki.

Kamishibai tworzy też PDF z papierowymi kartami. Możesz go wydrukować i pociąć, jeśli chcesz uczyć się bez ekranu.

Nie. Po instalacji uruchamiasz kamishibai w terminalu, czyli oknie z interfejsem tekstowym. Dalej program prowadzi cię krok po kroku: dodajesz słowa, wybierasz znaczenia, sprawdzasz karty i otrzymujesz talię. Nie trzeba przy tym pisać kodu.

Do automatyzacji służą osobne polecenia, które zwracają odpowiedzi w JSON. Mogą z nich korzystać skrypty i agenci AI, ale nie są potrzebne do zwykłej pracy.

Ty wybierasz słowa i znaczenia, a modele AI tworzą materiał według zasad zapisanych w kamishibai. Zasady określają strukturę karty oraz wymagania wobec zdania, objaśnienia, dźwięku i ilustracji.

Przed generowaniem możesz wybrać poziom trudności i rodzaj zdań: zdania oznajmujące, pytania, dialogi lub ich mieszankę. Gotowy wynik możesz sprawdzić i zlecić ponowne wygenerowanie z uwagami.

Obsługiwane są 22 języki: angielski, chiński, hiszpański, japoński, francuski, niemiecki, koreański, rosyjski, włoski, portugalski, hindi, arabski, turecki, polski, ukraiński, indonezyjski, wietnamski, tajski, grecki, hebrajski, niderlandzki i czeski.

Dla talii wybierasz jedną parę: język, którego się uczysz, oraz język tłumaczeń i objaśnień. Możesz połączyć dowolne dwa języki z listy. Jakość materiału zależy od tego, jak dobrze modele radzą sobie z wybraną parą.

Jeśli potrzebujesz innego języka, utwórz zgłoszenie na GitHubie — zobaczymy, co da się zrobić.

Do tworzenia kart potrzebne są:

• Komputer z macOS, Linuxem lub Windowsem.
• Internet: tekst, dźwięk i ilustracje powstają przez Gemini API.
• Własny klucz Gemini API. Utwórz klucz w Google AI Studio →

Do powtórek zainstaluj Anki →

Jeśli wybrany język wymaga lokalnego sprawdzania tekstu na obrazkach, przy pierwszym tworzeniu ilustracji program pobierze też modele rozpoznawania tekstu (OCR).

Gotowe wersje są dostępne dla macOS, Linuxa i Windowsa.

• macOS i Linux: instalacja przez Homebrew lub skrypt instalacyjny.
• Windows: skrypt instalacyjny uruchamia się przez Git Bash, MSYS lub Cygwin.

Polecenia i link do skryptu znajdziesz w sekcji instalacji.

Kamishibai jest bezpłatny, a jego kod źródłowy jest otwarty. Osobno płacisz za zapytania do Gemini wykonywane przy użyciu twojego klucza API.

Orientacyjny koszt to około 15 dolarów za 100 kart z tekstem, dźwiękiem i ilustracjami. To przybliżenie: końcowa kwota zależy od ilości materiału, ponownego generowania i cen modeli. Modele są już wybrane w programie — nie trzeba ich konfigurować, żeby zacząć.

Przy czterech nowych kartach dziennie talia stu kart wystarczy na 25 dni. Wyuczone zdania trzeba powtarzać także później. Dlatego wybieram słowa, których naprawdę chcę używać, a jakość kart jest dla mnie ważniejsza od najniższego kosztu generowania.

Twoja praca jest zapisywana na komputerze: ustawienia, sesje, pamięć podręczna i gotowe pliki. Kamishibai nie ma własnego serwera do tworzenia kart.

Aby wygenerować i sprawdzić materiały, program wysyła do Gemini słowa, zdania i sprawdzane ilustracje, korzystając z twojego klucza API. Przy synchronizacji przez Anki gotowa talia i pliki multimedialne trafiają również do AnkiWeb.

Zapisany klucz znajduje się w lokalnym pliku ustawień, a nie w systemowym magazynie haseł. Nie przekazuj tego pliku innym osobom i nie dodawaj go do publicznego repozytorium.

Tak, zdarzają się błędy. Z mojego doświadczenia wynika jednak, że obecna generacja modeli daje już dość stabilne wyniki, a ja dużo pracuję nad jakością gotowych kart.

Najbardziej przewidywalna jest teraz jakość dźwięku, który brzmi podobnie do naturalnej mowy. Modele mniej precyzyjnie dobierają trudność zdań: kierują się wybranym poziomem, ale czasem podają zdanie łatwiejsze lub trudniejsze.

Najwięcej błędów zdarza się w ilustracjach: AI nadal potrafi narysować człowiekowi trzecią rękę. Dlatego aplikacja korzysta z osobnych modeli AI, które oceniają gotowe obrazki. Jeśli obrazek nie przejdzie kontroli, program tworzy go ponownie.

Automatyczna kontrola nie gwarantuje poprawności całego materiału. Wątpliwe zdanie najlepiej sprawdzić w słowniku lub z nauczycielem, a w razie potrzeby utworzyć kartę od nowa.

Z kamishibai może pracować agent AI, na przykład Claude Code. Opisujesz zadanie, a agent wykonuje je za pomocą poleceń programu. Możesz mu na przykład zlecić:

• Dobranie słów do tematu lub z twojego tekstu.
• Wybranie odpowiednich znaczeń i utworzenie kart.
• Sprawdzenie wyniku i ponowne utworzenie nieudanych kart przed importem do Anki.

Służy do tego JSON CLI — polecenia zwracające dane w formacie JSON, bez potrzeby prowadzenia dialogu w terminalu. Agent może uruchamiać generowanie w tle i prowadzić kilka sesji jednocześnie.

Przekaż agentowi link do llms.txt. Znajdzie tam opis instalacji i aktualizacji kamishibai oraz sposób pobrania wbudowanych instrukcji dla zainstalowanej wersji. Praca samego agenta i dodatkowe generowanie kart mogą zwiększyć koszty.

Kiedy zależy ci na zachowaniu gotowych sformułowań, na przykład zdań z lekcji lub krótkich dialogów. Zamiast listy słów przekazujesz treść kart w pliku cards JSON — pliku tekstowym o określonej strukturze.

Plik musi zawierać wszystkie wymagane pola karty, a nie tylko zdanie. Możesz przygotować go samodzielnie lub zlecić to agentowi AI. Sformułowania z pliku zostaną zachowane bez przeredagowywania. Kamishibai doda dźwięk i ilustracje, a następnie przygotuje talię Anki w formacie APKG oraz PDF do wydruku.

Schemat, wymagane pola i przykłady: cards-json.md →

Tak. Kamishibai tworzy karty na komputerze, a powtarzać je możesz w mobilnej aplikacji Anki.

• Otwórz gotowy plik .apkg w Anki na komputerze. Jeśli podwójne kliknięcie nie uruchamia importu, wybierz Plik → Importuj.
• Zsynchronizuj kolekcję przez AnkiWeb.
• Zaloguj się na to samo konto w aplikacji mobilnej i uruchom synchronizację, aby pobrać karty, obrazki i dźwięk.

Do nauki bez ekranu możesz wydrukować PDF, pociąć arkusze i złożyć karty. Na papierze nie ma dźwięku ani automatycznego harmonogramu powtórek.

Tekst, dźwięk i ilustracje generują modele z rodziny Gemini. Kamishibai przekazuje im instrukcje, sprawdza część wyniku i składa materiały w karty.

Głos jest syntezowany przez model, a nie nagrywany przez lektora. Przed rozpoczęciem nauki trzeba go sprawdzić razem z resztą treści.

Jeśli nie pamiętasz sensu zdania lub kluczowego słowa, naciśnij „Powtórz”. Anki pokaże kartę ponownie wcześniej. Dotyczy to zarówno nowej karty, jak i takiej, którą znasz od kilku miesięcy.

Surowość oceny zależy od tego, co teraz ćwiczysz. Na początku dopuszczam drobny błąd w rodzajniku lub przyimku, jeśli pamiętam sens i kluczowe słowa. Kiedy zdania stają się znajome, zaczynam wymagać od siebie dokładności także w tych szczegółach.

Jeśli jedna karta stale sprawia trudność, przyjrzyj się samemu zdaniu: czy sytuacja jest jasna, czy nie ma w nim zbyt wielu nieznanych elementów? Czasem lepiej uprościć lub wymienić przykład niż wciąż próbować zapamiętać go w tej samej postaci.

Nie ma ustalonego terminu. Wynik zależy od poziomu wyjściowego, wybranych zdań, regularności powtórek i tego, czy używasz języka poza Anki.

Pierwsze 50 dobrze opanowanych zdań może być okazją do sprawdzenia postępów: czy łatwiej przypomnieć sobie znane zwroty, rozpoznajesz je w nowych tekstach, potrafisz ich użyć w rozmowie? To nie próg, po którego przekroczeniu na pewno pojawi się „wyczucie języka”. Patrz na to, co już potrafisz, a nie tylko na licznik kart.